(((Bilgi Patlaması)))

Santa Cruz, Kaliforniya, ABD

Denizaslanı Rio, hafızasıyla bilim adamlarını hayrete düşürüyor. 10 yıl önce Rio'ya üç resim gösterildi ve aynı olan iki resmi eşleştirmesi öğretildi. Rio, 10 yıl boyunca bu eşleştirmeyi yapmadı. Ancak 10 yıl sonra, şaşırtıcı bir şekilde, resimleri eşleştirdi. Rio, bunun ezberlenmiş bir davranış olmadığını göstermek istiyordu. Bu yüzden başka resimleri de eşleştirmeyi başardı.

Rio'dan önce bilim adamlarının çoğu, sadece konuşan canlıların böyle bir hafıza ve mantığa sahip olabileceğine inanıyorlardı. Rio, tabii ki henüz konuşmuyor. Ama eşleştirme yapamadığında hayal kırıklığı yaşıyor. Projeyi yürüten bilim adamı Colleen Kastak, “Üzülünce başını sallıyor, bağırıyor ve havuzun çevresinde öfkeli bir şekilde dolanıyor” diyor.

Bir Labrador kırması olan Faith'in dört yerine iki ayağı var. Ama bu durumun ona engel olmasına izin vermiyor. Faith bir insan gibi koşabiliyor. Kanguru gibi zıplayabiliyor. Suda yüzen ördekleri kovalıyor. Halat çekme yarışlarını hiç kaçırmıyor. Sandalyelere, yataklara ve koltuklara bile tırmanıyor. Doğduğunda Faith'in sağ ayağı yokmuş. Sol ayağı da sakatlanmış ve kesilmiş. Ama o mücadeleden hiç vazgeçmemiş. Sahibi Jude Stringfellow, “Ona Faith, yani inanç ismini verdik. Çünkü yürümesine yardımcı olacak kelime buydu” diyor. Faith, önce sahiplerine dayanarak ayağa kalkmayı öğrenmiş. Sonra bir gün bir köpek ona saldırınca iki ayağının üzerinde koşmaya başlamış. Bugün artık gerekiyorsa herkesi kovalayabiliyor. Bazen sahipleri de onu kovalıyor. Çünkü Faith masaya tırmanıp kahvaltı için hazırlanan omlete saldırıyor.

Milo adlı bu lama, koyun sürüsünü tilkiler ve köpeklerden korumakla görevli. Ama kendisi sürünün sahibini de koruması gerektiğini düşünüyor. Sürünün sahibi Graham Bailey, bir gün tarlada düşüp kalçasını kırdı. Helikopterle olay yerine gelen doktorlar onu hastaneye götürmek istediler. Ancak Milo ve arkadaşları durumu anlayamadı. Sağlık ekibini görünce dikkat kesilen Milo, Horatio, Felix ve Bertie, sürü sahibi Bailey'yi bir çember içine aldılar. Böylece doktorların ona yaklaşmasına izin vermediler. “Sanırım bu insanların bana zarar vermeye geldiklerini düşündüler” diyor Bailey. “Buna izin vermek istemiyorlardı.” Sonunda helikopter gürültüsü lama ekibini dağıtmayı başardı. Doktorlar da çemberi yarıp sürü sahibine ulaştı. Yine de, koruyucu melek kesilen lamalar helikoptere binene kadar doktorları kovalamayı sürdürdüler.

Dazzle, kilitli kapıları burnuyla açabiliyor. Bazen at arkadaşlarının ahırlarının kapılarını da açıyor. Böylece birlikte oyun oynayabiliyorlar.

A! Çat! Yere düşen bir dal, bir adama çarpıp bilincini yitirmesine neden olmuştu. Neyse ki kanguru Lulu zıplayarak olay yerinden uzaklaşmadı. Hemen harekete geçti.

Ailesi adamın yaralandığını anlayana kadar çok vakit geçebilirdi. Ama Lulu buna izin vermedi. “Köpek gibi havlıyordu,” diyor yaralı adam. Her zaman çıkardığı seslerden farklı sesler çıkarıyordu. Aile üyeleri durumu anlayıp olay yerine koştu. Baygın adamı bulup hemen bir ambulans çağırdılar.

Lulu, bebekken yetim kalmış. Bu ailenin oğlu tarafından büyütülmüş. Çocuğun yatağının yanına asılmış bir kesede uyurmuş. Sonunda tek başına etrafta dolaşacak kadar büyümüş. Canı isteyince çıkıp gitse de, aile onun eve döndüğünü anlıyor: Lulu, birisi onu içeri alana kadar kapılara ve camlara vuruyor.

Kızgın bir boğa, bir çiftçiyi havaya savurup arkadan ona tos vurdu. Sonra bir daha vurdu. Tam bu sırada çiftçinin karısı, 60 kiloluk Danua cinsi köpeğinin tasmasını çözdü. Ama bu dev köpeğin yardım etmeye niyeti yoktu. O sadece oyun oynamak istiyordu. Saldırıya uğrayan çiftçi, daha önce boğaları kızdırdıkları için kamyona kilitlediği Terrier cinsi minik köpeklerini hatırladı. “Küçük köpekleri dışarı çıkart!” diye bağırdı çiftçi, karısına.
Kadın, kamyonun kapısını açtı. “Bir at sürüsü gibi kükreyerek dışarı çıktılar” diyor. Üç minik köpek, 900 kilo ağırlığındaki öfkeli boğalara doğru uçarcasına gittiler. Küçük köpekler boğaları kovaladılar. Saldırıda çiftçi bir bacağını ve pek çok kaburga kemiğini kırmıştı. Onu neşelendirmek için hastaneye kim geldi dersin? Minik köpekler tabii ki.

Göğüslerini yumruklayan, kükreyen goriller korkutucu görünür. Bu yüzden üç yaşında bir çocuk gorillerin kafesine düşünce herkesin paniğe kapılması normal. Bu dev goriller, korkudan bayılan çocuğa saldıracak mı acaba?

Hayır. Çoğu geri çekildi. Ama “Binti Jua” adlı goril, çocuğu yerden kaldırdı. Hayvanat bahçesinin sorumlusu, “Bakıcılar gelene kadar ona kendi bebeğiymiş gibi şefkatle davrandı,” diyor. Neden? Binti, çocuktan korkmamıştı. Çünkü Binti insanlar tarafından yetiştirilmişti. Ayrıca anne olmayı da, oyuncak bir bebek kullanarak öğrenmişti. Bu küçük çocuğu, kendi “bebeği” sanmış olabilir.

Binti'nin şefkati gazetelerde manşetlere çıktı. İnsanlar gorilleri daha iyi anladı. O yalnızca bir çocuğun kurtarılmasına yardımcı olmakla kalmamış, kendi türünün kahramanı olmuştu!

Capuchin maymunu Ayla çok zeki olmalı. Çünkü “Maymun Koleji”ne gidiyor! Ayla, ellerini kullanamayan özürlü insanlara yardım etmeyi öğreten bir okulda yaşıyor. Hem de tam 24 maymun arkadaşıyla birlikte.

Kolejde maymunlar telefonlara cevap vermeyi, televizyon kanallarını değiştirmeyi, CD yüklemeyi, insanları kaşıkla beslemeyi, hatta kaşınan yerlerini kaşımayı öğreniyorlar. Bir-iki yıllık eğitimin ardından mezun oluyorlar. Sonra da ellerini kullanamayan özürlü kişilerin yanına yerleştiriliyorlar. Bu kişiler tekerlekli sandalyelerine takılı, ağızla çalışan bir cihaz aracılığıyla maymunlara görevlerini tarif ediyorlar.

Ayla kitap sayfalarını çevirmeyi, bir de yemek yemeyi çok seviyor. Bazen buzdolabını açıyor, sevdiği bir yiyeceği gizlice kaçırıyor ve daha sonra yemek üzere yastığının altına saklıyor.


Vahşi capuchin maymunları Orta ve Güney Amerika'daki yağmur ormanlarında yaşarlar.

Nehir susamuru Charlie'nin yardıma ihtiyacı vardı. Altı haftalık yavru susamuru, sokakta tek başına gezinirken bulundu. Yorgun düşmüş, zayıflamış ve çok susamıştı. Eğitmenler susamurunun sağlığından endişe ediyorlardı. Ama Charlie yılmadı.

Eğitmenler, kurtarma çalışmalarına Charlie'yi biberonla besleyerek başladılar. Onu havlulara sardılar ve vitaminlerle güçlendirdiler. Şimdi Charlie normal bir nehir susamuru gibi davranıyor.
Havuzunda yüzüyor, frizbisiyle oynuyor, yaramazlık yapıyor, yorulunca da hamağına uzanıyor. Eğitmenleri, “Ama hala bebek gibi kuyruğunu ve ayak parmaklarını emmeyi seviyor” diyorlar.

Yavru devenin acıklı gözyaşları bütün çölü ayağa kaldırdı. Botok adındaki bu iki hörgüçlü, beyaz renkli deve neden ağlıyordu?

Çünkü annesi onu reddetmişti. Minik deve ne zaman annesine yaklaşmak istese, annesi ona hiç ilgi göstermemişti. Botok sütten ve ilgiden mahrum edilmişti. Çobanlık yapan göçebe bir aile bu duruma çok üzüldü. Bu minik devenin ölmesinden korktular. Oğullarını, devenin yanına gönderdiler ve onun için bir müzisyen ayarlamalarını istediler. Çünkü bir müzik ziyafetinin anne ve yavrusunu biraraya getireceğine inanıyorlardı. Müzisyen, Botok ve annesinin yanında keman ve flüt çaldıkça bir kişi de yavaşça anne devenin tüylerini okşadı.
Ve mucize gerçekleşti. Anne deve Botok'a sokuldu ve süt emmesine izin verdi. Gözleri yaşlarla doldu. Bebek kurtulmuştu. Müzik ziyafeti işe yaradı ve develer yeniden bir aile oldular.